Ο Ελευθέριος Πλουτάρχου γεννήθηκε το 1975, κατάγεται από το χωριό Καλοπαναγιώτης και διαμένει στη Λευκωσία. Είναι κάτοχος πτυχίου και μεταπτυχιακού (μάστερ-αριστούχος απόφοιτος) στις Επιστήμες της Αγωγής. Εργάζεται ως δάσκαλος στη Δημοτική Εκπαίδευση. Στην εργογραφία του περιλαμβάνονται έντυπα και ηλεκτρονικά βιβλία και μελοποιημένη ποίηση. Έργα του έχουν συμπεριληφθεί σε αρκετές ανθολογίες ποίησης και είναι δημοσιευμένα σε πολλά πολιτιστικά περιοδικά σε Κύπρο και Ελλάδα. Ποιήματα, δοκίμια και διηγήματά του έχουν διακριθεί με βραβεία και επαίνους σε δεκάδες πανελλήνιους και διεθνείς διαγωνισμούς. Ως εκπαιδευτικός και συγγραφέας συμμετέχει σε δράσεις φιλαναγνωσίας. Αρθρογραφεί σε εβδομαδιαία βάση στη στήλη «Επιφυλλίδες-Πολιτισμός» της ημερήσιας κυπριακής εφημερίδας «Αλήθεια». Είναι μέλος σε αρκετές λογοτεχνικές ενώσεις και συνδέσμους σε Κύπρο και Ελλάδα. Διατελεί Πρόεδρος του Δ.Σ. της Ένωσης Λογοτεχνών Κύπρου (από το 2023) και έχει διατελέσει επίσης Γραμματέας (2021- 2023). Ήταν κριτής σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς της Ένωσης Λογοτεχνών Κύπρου και του Ελληνικού Πολιτιστικού Ομίλου Κυπρίων Ελλάδος. Είναι Επίτιμο Μέλος του Συνδέσμου Πολιτισμού Ελλάδας Κύπρου (ΣΠΕΚ).
Ιστολόγιο: https://elploutarchou.blogspot.com/
Εργογραφία:
- Ποιητικές συλλογές:
- Των στίχων πανσπερμία. Εκδ. Συμπαντικές Διαδρομές, 2021
- Άνθρωπος-Στοχασμοί και Αποχρώσεις-180 Χαϊκού. Εκδ. Αρχύτας, 2021
- Ελλήνων Μύθοι (για παιδιά από 9+). Εκδ. Αρχύτας, 2022
- Ονείρατα και Στοχασμοί, Εκδ. Αρχύτας, 2023
- 99 SciFaiku, Εκδ. Συμπαντικές Διαδρομές, 2024
- Ανεξίτηλα Χρώματα (ποίηση τάνκα). Εκδ. Αρχύτας, 2024
- Συλλογή διηγημάτων:
- Μια ηλιαχτίδα ανατολής στη δύση. Εκδ. Αρχύτας, 2022
- Λογοτεχνικά βιβλία γνώσεων (9+):
- Δεκατέσσερις ημέρες στην Αρχαία Ελλάδα: ημερολόγιο από το ταξίδι του Λεωνίδα. Εκδ. Συμπαντικές Διαδρομές, 2021
- Αποστολή στην Αρχαία Ελλάδα: στα ίχνη του Ομήρου. Εκδ. Αρχύτας, 2024
- Ηλεκτρονικές εκδόσεις;
- Η Επανάσταση των λέξεων του Καλού (audiobook – video book, παιδικό βραβευμένο παραμύθι). ΣΠΕΚ, 2022
- Προγόνων Γη (ποιητική συλλογή, e-book). ΣΠΕΚ, 2023
- Μελοποιημένα έργα:
- Μέρη που μας λείπετε (audiobook – video book), ΣΠΕΚ, 2023
- Των στίχων χρώματα (audiobook – video book), ΣΠΕΚ, 2023
- Χωριό μου (audiobook – video book), ΣΠΕΚ, 2024
- Επιμέλεια συλλογικών έργων:
- Ανθολογία Ποίησης και Πεζογραφίας: «Πενήντα χρόνια άσβεστες μνήμες 1974-2024». Ένωση Λογοτεχνών Κύπρου και Παγκύπρια Οργάνωση Ελλήνων Δασκάλων. Εκδόσεις Ηλία Επιφανίου, 2024.
Τα παιδιά ζωγραφίζουν (Ονείρατα και στοχασμοί, 2023)
Πάντα μ’ άρεσε να βλέπω παιδιά να ζωγραφίζουν.
Έναν ήλιο να χαμογελάει, πλάι στον γαλανό ουρανό, εκεί ψηλά στον λόφο.
Ένα διάφανο σπίτι, να φαίνονται από μέσα τα έπιπλα.
Πολλά δέντρα, λίγα δρομάκια κι ένα καθαρό ποταμάκι.
Μια τεράστια πεταλούδα με κίτρινα φτερά να πετάει ανέμελα.
Γιγάντια λουλούδια στις απότομες πλαγιές και στα πράσινα λιβάδια.
Μια μπλε θάλασσα, με μια τόσο δα βαρκούλα ν’ αρμενίζει μ’ άσπρα πανιά.
Μα πάντοτε να ξεχωρίζουνε τα πρόσωπα… μεγαλύτερα απ’ τα χτίσματα.
Πόσο θα ‘θελα να ζωγράφιζα σαν ένα εξάχρονο!
Μα ήτανε και τ’ άλλα… πάντοτε προσπαθούσες να τα ξεχωρίσεις.
Να εντοπίσεις τις ζωγραφιές με τις μικρές φιγούρες.
Που σχεδίαζαν τα μικρά κεφαλάκια, με τα μικρά ματάκια… δίχως στόμα.
Με τα κοντά ποδαράκια, σ’ έναν κόσμο τεράστιο.
Αυτά που κάποτε λείπανε στα σκίτσα τους φιγούρες…
Ή άλλοτε κείνες οι φιγούρες βρισκόντουσαν μακριά
κι αυτά ζωγραφισμένα μόνα τους σε μια γωνιά,
με μουτζουρωμένα και σβησμένα χαμόγελα.
Σπιτάκια χωρίς παράθυρα, χωρίς πόρτες, χωρίς καμινάδες,
πολλά δέντρα απ’ έξω και πυκνά δάση για να κρύβονται,
δρομάκια στενά, απότομα, με πολλές στροφές, ανηφόρες
κι ο ήλιος κρυμμένος, χωρίς λουλούδια, χωρίς πεταλούδες,
ή κάποτε φουρτουνιασμένη η θάλασσα, με βυθισμένα καράβια,
με συννεφιά, αστραπές, κεραυνούς, καταιγίδες…
Με μαύρα χρώματα ή εξάρσεις του κόκκινου.
Που μάταια πάλευες τους αριθμούς, τα σύμβολα, κανόνες κι εξαιρέσεις…
όλα, μα όλα να τα μπάσεις στο μικρό τους μυαλουδάκι.
Η ψυχούλα τους γι’ άλλα διψούσε… άργησες, μα το κατάλαβες!
Μνήμες Ιούλη (Προγόνων Γη, e–book, 2023)
Μήνας Ιούλης… σούρουπο.
Επιστροφή, με κατεύθυνση βόρεια, προς Λευκωσία.
Εμπρός μου αντικρίζω πάλι, στη θλιμμένη σου πλαγιά,
μισοφέγγαρα κι αστέρια.
Πόσο αταίριαστα!
Πόσο αταίριαστα για σε
που σου φέρανε πλουμίδια ακριβά,
καράβια του Τεύκρου, του Πραξάνδρου*…
Στέκουν βουβά τα κάστρα σου.
Πού κρύβονται οι ιππότες;
Πού να ‘ναι ο Διγενής π’ αγάπησε τη Ρήγαινα**
κι εκείνη του ζήτησε να πιει απ’ τ’ ακριβό νερό σου;
Πίσω, η αγαπημένη θάλασσα!
Πώς τους άντεξε στα σπλάχνα της;
Πώς τους άντεξε στην αμμουδιά της;
Πώς τους άντεξε στον ουρανό της;
Σε μια γωνιά η μάνα.
Στο στήθος της αιώνια η φωτογραφία.
Η γριούλα στον συνοικισμό
με τ’ όνειρο αγκαλιά.
Ο γέρος όρθιος στον λόφο
αγναντεύει…
Κι εμείς;
Ονειρευόμαστε ακόμη
ξέγνοιαστα ταξίδια του καλοκαιριού!
*Έλληνες βασιλιάδες που ίδρυσαν βασίλεια στην Κύπρο μετά από τον Τρωικό Πόλεμο.
**Ερωτικό παιχνίδι ανάμεσα στον Διγενή (θρυλικός Ακρίτας ήρωας στα Βυζαντινά Χρόνια) και τη Ρήγαινα (μεσαιωνική βασίλισσα της Κύπρου), σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση.
Έλλην (Ελλήνων Μύθοι, 2022)
Σαν οι άνθρωποι γίνανε κακοί κι ανυπάκουοι,
με κατακλυσμό τους αφάνισε όλους ο Δίας.
Γλίτωσε μόνο του Προμηθέα ο γιος, ο Δευκαλίωνας,
μαζί με τη γυναίκα του Πύρρα.
Φτιάξανε κιβωτό που σταμάτησε ψηλά στον Παρνασσό
και τον Δία παρακαλούσαν ανθρώπους να τους στείλει.
Κείνος τους είπε πέτρες να ρίχνουν
μα πίσω να μην κοιτάζουν.
Του Δευκαλίωνα… άντρες γινόντουσαν
της δε Πύρρας… γυναίκες.
Γέννησαν κι έναν δικό τους…
τον Έλληνα.
Εκείνον… που τα χέρια του, με τέχνη,
έπλασαν πηλό γι’ αμφορείς, γι’ αγγεία,
με γεωμετρικές διακοσμήσεις
ή τ’ άλλα, τα μελανόμορφα, τα ερυθρόμορφα,
που ‘κοψαν μάρμαρο,
σμίλεψαν Κούρους και Κόρες,
αγάλματα θεών…
που ‘χτισαν θέατρα, ναούς, αγορές,
συνέθεσαν στίχους αιώνιους κι αθάνατες επιγραφές,
που έγραψαν φιλοσοφήματα, θεωρήματα, ρήσεις,
με λόγο πάμπλουτο, ρυθμικό, μελωδικό,
που όρθωσαν σπαθιά, δόρατα, ασπίδες,
στον Μαραθώνα, στις Θερμοπύλες,
στη Σαλαμίνα, στις Πλαταιές,
που ναυπήγησαν καράβια
ταξίδεψαν παντού, σ’ όλη την οικουμένη,
και δίδαξαν εκεί την ιστορία την ένδοξη του ελληνισμού.
Έλλην, εκείνα τα χέρια, τ’ άγια… τα ιερά…
που ‘ναι και δικά σου…
ποτέ μην τα προδώσεις
Κυρία Φρόσω (Απόσπασμα από τη διηγηματική συλλογή: Μια ηλιαχτίδα ανατολής στη δύση, 2022)
6:03 π.μ. Να σου η νοσοκόμα, η Μαίρη… απ’ τον δεύτερο. Κατεβαίνει βιαστικά τις σκάλες, να προλάβει την πρωινή βάρδια. Φοράει ένα τζιν παντελόνι, μια μαύρη μπλούζα και τ’ αθλητικά της παπούτσια. Θα πάει με τα πόδια. Το νοσοκομείο είναι κοντά. Ξέρει όλους τους γιατρούς και τη βοηθάει με τα ραντεβού και τα φάρμακα. «Θα μείνει η καημένη στο ράφι… Μόνο τη δουλειά έχει στο νου. Βάλε κορίτσι μου λίγο κραγιόν, βάψε το μαλλί σου… φόρεσε μια φούστα της προκοπής και ψηλά τακούνια… να βρεις επιτέλους γαμπρό!»
7:15 π.μ. Ο Διομήδης… απ’ τον πρώτο, με την τσάντα κι ένα βιβλίο στο χέρι. Καθαρός και περιποιημένος. Μπαίνει στο παλιό του αμάξι και φεύγει οδηγώντας αργά… ως συνήθως. Στ’ όμορφο πρόσωπό του ζωγραφισμένο πάντα ένα πλατύ χαμόγελο και το βλέμμα του πράο. Ασυνήθιστο για έναν δάσκαλο… του καιρού της. «Δεν κάνεις παιδί μου εσύ γι’ αυτή τη δουλειά. Τα παιδιά πρέπει να τρέμουν τον δάσκαλό τους». Νιώθει ακόμα στην παλάμη την οργή του δικού της.
7:55 π.μ. Η ταλαιπωρημένη μάνα τα τραβολογάει απ’ το χέρι. «Τα παλιόπαιδα… άργησαν πάλι. Τι κρίμα… αχτένιστα ως συνήθως. Και πατωμένα ως επάνω στην ψείρα. Αυτός ο ανεπρόκοπος ο πατέρας τους δε θα ‘χει συνέλθει απ’ το χθεσινό μεθύσι». Απλήρωτο πάλι το νοίκι στο διαμέρισμα 2, δίπλα ακριβώς απ’ το δικό της, στο ισόγειο. Μετάνιωσε χίλιες φορές που τους το ‘χε νοικιάσει.
8:11 π.μ. Έρχεται η αλλοδαπή φροντίστρια. «Κακό χρόνο να ‘χει. Θα τα φάει όλα του κακομοίρη. Θα τον πεθάνει μια ώρα αρχύτερα». Είναι σίγουρη γι’ αυτό. Δεν την έχει συμπαθήσει καθόλου από τότε που πάτησε το πόδι της εκεί, να φροντίζει τον γέρο, στο μικρό διαμέρισμα, δίπλα απ’ τον δάσκαλο.
8:35 π.μ. Να κι ο ψηλόλιγνος φοιτητής με τα μακριά μαλλιά. Κι αυτός στον πρώτο. Ανεβαίνει στη μοτοσικλέτα του για τη σχολή. «Τον άτιμο, δεν περνάει μέρα που να μην μας αναστατώνει. Τη μια με τη δυνατή μουσική, την άλλη με τη φασαριόζικη παρέα του. Μακάρι να μείνει στάσιμος στα μαθήματα, να τον διώξουν απ’ τη σχολή… να φύγει, να ησυχάσουμε».
9:04 π.μ. « Α… ετοιμάστηκε… επιτέλους. Για πού το ‘βαλες μαντάμ; Πάντα με τη μίνι στενή σου φούστα και το βαθύ ντεκολτέ, να προβάλλεις τα πλούσια προσόντα». Εκεί ψηλά στον δεύτερο μένει, δίπλα απ’ τη νοσοκόμα.
Έδωσαν και σήμερα το παρόν τους οι ένοικοι. Εκείνη βρισκόταν πάλι εκεί, με τ’ άγρυπνο μάτι της, στο μπροστινό μικρό παράθυρο του πρώτου διαμερίσματος, δίπλα ακριβώς απ’ την είσοδο κι απέναντι απ’ τις σκάλες, να μουρμουρίζει και να κουτσομπολεύει. Είναι η κυρία Φρόσω, η ιδιοκτήτρια της μικρής πολυκατοικίας. Δεν της ξεφεύγει τίποτα. Όπου τη χάσεις θα τη βρεις πίσω από παράθυρα και κλειστές πόρτες. Τον άντρα της τον έχει ξαποστείλει εδώ και χρόνια… στον άλλο κόσμο. Πόσα ν’ αντέξει ο καημένος! Παιδιά δεν έχει. Η ζωή της είναι ταγμένη να κατασκοπεύει τις ζωές των άλλων. Σκληρή γυναίκα κι αδίστακτη. Έχει έναν κακό λόγο για όλους. Και το νοίκι το θέλει στην ώρα του […]
Απόσπασμα από το βραβευμένο παραμύθι «Η Επανάσταση των Λέξεων του Καλού»
(Audiobook – Video book), 2022.
Θα σας διηγηθώ ένα παραμύθι. Ένα παραμύθι για μικρούς μα και μεγάλους. Για μια επανάσταση που προετοίμαζαν οι λέξεις του Καλού.
Μια φορά κι έναν καιρό μαζεύτηκαν σ’ έναν λόφο, στην πολιτεία του Καλού, όλες οι λέξεις συγγενείς του. Ήταν εκεί από πολύ νωρίς η Ελπίδα, η Αγάπη, η Ειρήνη, η Ισότητα, η Ελευθερία, η Ηθική, η Φιλία και μερικές άλλες. Το Καλό τις υποδέχτηκε φιλόξενα, ως καλός οικοδεσπότης. Θα έκαναν την πρώτη τους μυστική συνέλευση για να προετοιμάσουν την επανάστασή τους. Ήταν τόσο αγανακτισμένες, τόσο αποφασισμένες που δεν μπορούσαν να περιμένουν άλλο. Ψήφισαν ακόμα και γι’ αρχηγό. Εκλέγηκε παμψηφεί η Ελπίδα. Σαν ανέβηκε στο βήμα άκουσε το θερμό και δυνατό χειροκρότημα κι αφού πήρε σοβαρό ύφος άρχισε την ομιλία της.
«Θ’ αλλάξουμε τον κόσμο. Χρειάζεται σκληρός αγώνας… Πρέπει να έχουμε ελπίδα και να πιστέψουμε στην τελική επικράτησή μας επί του αντίπαλου…»
Ο αντίπαλος, βέβαια, περιλάμβανε όλες εκείνες τις λέξεις που είναι συγγενείς με το Κακό, όπως ο Πόλεμος, η Αδικία, το Μίσος, το Ψέμα, η Καταπίεση, η Ανισότητα, η Ανηθικότητα και μερικές άλλες. Τις περισσότερες φορές επικρατούσαν στις ψυχές και στις συμπεριφορές των ανθρώπων, γι’ αυτό και στον κόσμο κυριαρχούσε το Κακό.
«Πρέπει να συντρίψουμε το Κακό, να το εκδιώξουμε, να το αφανίσουμε… Οι άνθρωποι αξίζουν έναν καλύτερο κόσμο, ένα καλύτερο αύριο. Φτάνουν πια οι πόλεμοι… φτάνει πια η αδικία, το μίσος το ψέμα, η καταπίεση, η ανηθικότητα, η εχθρότητα… Θα κάνουμε την επανάστασή μας για ν’ ανατρέψουμε επιτέλους το Κακό κι όλες του τις επιπτώσεις… να επιβάλουμε με τον δικό μας τρόπο το Καλό. Όπλα μας θα ‘ναι η αγάπη, η ειρήνη, η ισότητα, η ελευθερία, η αλληλεγγύη, η ηθική, η φιλία, η καλοσύνη…»
Όταν ολοκλήρωσε την ομιλία της, όλες οι λέξεις τη χειροκρότησαν ξανά μ’ ενθουσιασμό. Η Ελπίδα, εξάλλου, υπήρχε στον κόσμο απ’ τα αρχαία χρόνια. Από τότε που η Πανδώρα άνοιξε το πιθάρι με περιέργεια να δει τι έκρυβε μέσα. Αμέσως ξεχύθηκαν όλα τα κακά που ήταν κρυμμένα. Η ίδια η Ελπίδα παρέμεινε στον πάτο, μέχρι τις μέρες μας, για να δίνει κουράγιο και θάρρος στους ανθρώπους. Ήρθε, λοιπόν, τώρα η ώρα ν’ αναλάβει δράση. Να οδηγήσει τις λέξεις του Καλού σ’ έναν μεγαλειώδη αλλά δύσκολο αγώνα […]
(Απόσπασμα από τo λογοτεχνικό βιβλίο γνώσεων «Αποστολή στην Αρχαία Ελλάδα: στα ίχνη του Ομήρου», 2024)
Στα ίχνη του Ομήρου
Η καινούρια μέρα μας βρήκε από νωρίς ξύπνιους. Προτού ακόμα χαράξει το φως βγήκαμε από την καλύβα. Οι πρώτες ηλιαχτίδες δεν άργησαν να φτάσουν στη γη και να μεταμορφώσουν την πλάση σ’ έναν φανταστικό καμβά θερμών χρωμάτων. Σε λίγα λεπτά ο ουρανός είχε πάρει ένα σωρό αποχρώσεις του αγαπημένου μου γαλάζιου, το ίδιο κι η θάλασσα, την οποία άρχισα να διακρίνω από μακριά. Γύρω μας πρόβαλλε, στο φως της νέας μέρας, το υπέροχο τοπίο με τους χαμηλούς λόφους και τα μικρά χωριουδάκια στη γύρω περιοχή, τη χαμηλή βλάστηση και το δάσος που φαινότανε στο βάθος, στους πρόποδες μιας οροσειράς. Οι φτερωτοί μας φίλοι έκαναν την εμφάνισή τους, όπως άλλωστε κάθε μέρα, στον πεύκο που στεκότανε αγέρωχος πίσω από την καλύβα, σαν πιστός φρουρός της, και με το μελωδικό κελάηδημά τους συμπλήρωναν το μαγευτικό σκηνικό. Νίψαμε το πρόσωπό μας μ’ άφθονο καθαρό νερό και καθίσαμε στο αγαπημένο μας σημείο. Εκείνο με τις μεγάλες πέτρες. Ατενίζοντας γύρω μας θαυμάζαμε το μεγαλείο της φύσης.
Βλέποντας προς τη θάλασσα μου ‘ρθε μια ιδέα.
«Τι λες Περικλή… πάμε για κολύμπι σήμερα;»
«Αμέ… πάμε, γιατί όχι».
Κι αφού βάλαμε κάτι στο στόμα μας κατηφορίσαμε τον λόφο.
Πλησιάζοντας στην παραλία δεν άργησε να φτάσει στα ρουθούνια μας η μυρωδιά της θάλασσας. Νιώθαμε την αύρα από τον αέρα που φυσούσε ελαφριά να διαπερνά τα κορμιά μας κι αισθανόμοσταν θαρρώ στο δέρμα μας την αλμύρα της. Κι αυτή ήρεμη, γαλήνια, μας προκαλούσε να βουτήξουμε στα καταγάλανα και καθαρά νερά της. Να μας δροσίσει από τον καυτό ήλιο. Ενδώσαμε στον πειρασμό. Βγάλαμε τα ρούχα και κολυμπήσαμε γι’ αρκετή ώρα. Έπειτα καθίσαμε στην ξανθή αμμουδιά. Ρίξαμε βότσαλα στο νερό και μετρήσαμε ποιο θα ‘κανε τα περισσότερα πηδηματάκια. Φτιάξαμε πύργους και παίξαμε με τα κοχύλια. Ξεχαστήκαμε για λίγο!
Κάποια στιγμή διακρίναμε μια μικρή ψαρόβαρκα να προσεγγίζει την ακτή. Κατευθύνθηκε προς τα βράχια, στη δεξιά μεριά του μικρού κόλπου. Φορέσαμε τα ρούχα μας και με γοργό βήμα κινηθήκαμε προς τα ‘κει. Ο ψαράς έδεσε τη βάρκα του σ’ έναν βράχο, πήρε το καλάθι με τα ψάρια του στο ‘να χέρι και τα σύνεργά του στ’ άλλο και προχωρώντας προς το μέρος μας ανταμώσαμε.
Μας χαιρέτησε, τον χαιρετήσαμε, πιάσαμε κουβέντα… Καταγόταν από τη Σάμο, ένα κοντινό νησί. Τον ρώτησα αν είχε ακούσει για έναν τυφλό ποιητή. Αυτός απάντησε πως άκουσε πολλά για κάποιον που λεγόταν Όμηρος. Γύρναγε στον τόπο του από πόλη σε πόλη, από χωρίο σε χωριό κι απάγγελλε ποιήματα για τα ηρωικά κατορθώματα των Αχαιών στον πόλεμο της Τροίας και για τις περιπέτειες του φημισμένου Οδυσσέα […]
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΕΡΓΟΥ ΑΝΕΞΙΤΗΛΑ ΧΡΩΜΑΤΑ
ΧΩΡΙΟ ΜΟΥ: ΜΕΛΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΕΡΓΟ
https://www.youtube.com/watch?v=HZkVAV-0Ki4
ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ ΕΡΓΟΥ
1) Κριτική προσέγγιση έργου από τον Πρόεδρο της ΕΛΚ Δρ. Ιωσήφ Σ Ιωσηφίδη: κλικ εδώ
2) Κριτική προσέγγιση του έργου «Δεκατέσσερις ημέρες στην Αρχαία Ελλάδα» από τη συγγραφέα παιδικής και εφηβικής λογοτεχνίας Δήμητρα Χαραλάμπους: κλικ εδώ
3) Κριτική προσέγγιση του έργου «Μια ηλιαχτίδα ανατολής από την Ευδοκία Ζορπίδου: κλικ εδω
4) Κριτική προσέγγιση του έργου «Ελλήνων Μύθοι» από τον Δρ Κώστα Κατσώνη: κλικ εδω
5) Κριτική προσέγγιση του έργου «Η επανάσταση των λέξεων του καλού» από τη Δρ Μαρίνα Μιχαηλίδου: κλικ εδω